Dronterkoppel Chiel Pronk en Diana Willig
Elk jaar heeft de VVAD de traditie om een speciaal dronterkoppel te interviewen, om hun avonturen na hun tijd op Aeres Hogeschool Dronten te delen. Dit jaar zijn Diana en Chiel de gelukkige uitverkorenen die hun inspirerende reis als jonge ondernemers en hun herinneringen aan hun tijd op de hogeschool met ons willen delen. Jaren na het behalen van hun diploma's aan Aeres Hogeschool Dronten kijken Chiel en Diana met een grote glimlach terug op hun tijd op de hogeschool en delen ze vol enthousiasme hun inspirerende reis als jonge ondernemers. Met levendige herinneringen aan bijzondere projecten, speciale connecties en hun gedurfde stap om 't Zuivelhuisje te starten, geven ze een boeiend inkijkje in hun leven na het studeren.
Chiel begon in 2009 aan zijn studie Agrarisch Ondernemerschap Veehouderij en studeerde af in 2015. Diana startte in 2012 met Bedrijfskunde en Agrifoodbusiness en behaalde haar diploma in 2016. Hun tijd aan Aeres Hogeschool Dronten legde een stevige basis van kennis en vaardigheden waarop ze later hebben voortgebouwd. Het lot bracht Chiel en Diana samen tijdens de USRA-week, Diana was big en Chiel was breed, dan weet je het wel… Gedurende de schooltijd regelmatig contact gehouden en nu alweer ruim 4 jaar samen en recent verloofd!
Terugblikkend op hun inspiratie tijdens hun studie, noemen ze enkele docenten en mentoren die een blijvende indruk op hen hebben achtergelaten. Ze herinneren zich meneer Prins, wiens invloed nog steeds voelbaar is, en Jan Klein, bekend om zijn uitdagende belastinglessen en respect afdwingende voorkomen.
Na hun studietijd begon Diana haar carrière bij haar stageadres, Flynth, voordat ze drie jaar geleden de overstap maakte naar Quality Calf als Adviseur Jongveeopfok. Dit gaf haar ook meer tijd om zich te concentreren op haar eigen bedrijf, 't Zuivelhuisje. Chiel daarentegen koos voor het ondernemerspad, zoals hij zelf zegt “Doet ik maar wat, van ondernemend naar ondernemer” en startte zijn eigen melkgeitenbedrijf. Daarnaast is hij betrokken bij het aannemingsbedrijf van zijn familie en heeft hij verschillende eigen projecten.
't Zuivelhuisje is een opmerkelijk avontuur dat ze samen zijn begonnen op de boerderij van Diana's ouders. Het begon allemaal in de keuken, waar ze kleine porties melk tot yoghurt verwerkten. Naarmate de vraag groeide, besloten ze te investeren in een officiële zuivelruimte en de nodige vergunningen te verkrijgen. Nu produceren ze een breed scala aan zuivelproducten, zoals yoghurt, hangop en verschillende smaken vla, waarbij ze zoveel mogelijk gebruikmaken van lokale en biologische ingrediënten.
Chiel en Diana koesteren de steun die ze hebben ontvangen van oud-huisgenoten en dispuutgenoten, met wie ze nog steeds in contact staan. De hechte banden die ze hebben opgebouwd tijdens hun studententijd zijn van onschatbare waarde gebleken!
Maar hun tijd op de hogeschool was niet alleen maar serieus. Chiel deelt lachend een grappige anekdote over een schoolproject waarbij hij samen met zijn klasgenoot Tom Lammers de invloed van regenwormen op grasgroei onderzocht. Het project liep niet altijd vlekkeloos, met ontsnapte wormen en huisgenoten die de bak hadden volgepist, maar uiteindelijk leverden ze een uitstekend verslag af en werden ze zelfs uitgenodigd om namens de CAH het landelijke wormen- en bodemcongres in Utrecht bij te wonen.
Chiel en Diana delen graag hun favoriete herinneringen aan hun tijd in Dronten: Chiel begint met te zeggen dat er zoveel mooie herinneringen zijn dat het moeilijk is om er één favoriet uit te kiezen. Maar als hij dan toch moet kiezen, noemt hij de aulafeesten in het oude schoolgebouw als het allermooiste. Hij herinnert zich de levendige sfeer en het plezier dat hij had tijdens die feesten. Ook het oude campusgebouw roept goede herinneringen op, vooral omdat er bijna niets kapot kon gaan behalve de ramen. Hij lacht en geeft toe dat hij waarschijnlijk meer dan 10 ramen heeft moeten vergoeden aan Dick, de campusbeheerder. Chiel vraagt zich nog steeds af of Dick al die boetes netjes in de boekhouding van de school heeft verwerkt. Hij sluit af met een knipoog en zegt dat het maar een grapje is, gericht aan Dick.
Maar er zijn zoveel leuke en grappige verhalen van onze tijd op Aeres Hogeschool Dronten. Als het thema dan toch duurzaamheid is: toen de hogeschool opeens besloot dat er geen snacks meer verkocht mochten worden vanwege duurzaamheidsredenen. Samen met mijn huisgenoot Joost vd Eijk smeedden we een plan. Een half uur voor de grote pauze sprongen we in mijn auto en reden we naar onze favoriete snackplek, Frank Patat. We laadden de hele achterbak van mijn caddy vol met gebakken frikandellen, kroketten en alle vette troep die we maar konden krijgen. Vervolgens parkeerden we de caddy pontificaal voor de hoofdingang van het nieuwe schoolgebouw. Vanuit de achterbak begonnen we alles te verkopen. Het was geweldig! Er ontstond een rij van wel 10 meter en zelfs een paar leraren stonden ertussen met gezonde trek! Die leraren lagen helemaal dubbel van het lachen, ze vonden het geweldig. Maar na 10 minuten kwam de kantinebeheerder, die sacherijnige vent, ik kan me zijn naam even niet herinneren. Hij dwong ons te stoppen, anders zou hij de politie bellen. Dat was wel een domper, maar gelukkig waren we bijna uitverkocht, dus de economische schade viel mee. Maar, wat was dat een fantastisch avontuur om de school even goed gek te maken!
Diana voegt eraan toe dat het moeilijk is om te bepalen waar ze moet beginnen, omdat er zoveel mooie herinneringen zijn aan haar tijd in Dronten. Ze koestert de ongedwongen sfeer onder de studenten en de gezelligheid tijdens de vele SooSavonden, waar ze vaak aanwezig was met haar dispuut. Die avonden begonnen meestal met een dispuutvergadering en eindigden in een groot feest. Maar het absolute hoogtepunt voor haar was toen ze deel uitmaakte van het dagelijks bestuur. Het was een uitdagende periode, maar ook ontzettend waardevol. Ze heeft zoveel geleerd en prachtige vriendschappen gesloten. Ze werkten dat jaar samen aan evenementen, projecten en het verbeteren van het studentenleven op de campus. Zoals Diana zelf zegt: “Het was een ervaring die ik nooit zal vergeten.”
De favoriete herinneringen van Chiel en Diana benadrukken de levendigheid, de vriendschappen en de speciale momenten die ze hebben ervaren tijdens hun tijd op Aeres Hogeschool Dronten. Het zijn deze herinneringen die hen koesteren en die hen met een glimlach terug laten kijken op hun studententijd.
Met een vleugje humor vragen ze om opnieuw lid te mogen worden van de VVAD, terwijl ze een boekje meesturen om aan te geven dat ze blijkbaar geen lid meer zijn. Dit toont hun speelse en licht nostalgische kant, en het geeft aan dat ze nog steeds betrokken willen zijn bij de gemeenschap van Aeres Hogeschool Dronten.
Chiel en Diana zijn levendige voorbeelden van ondernemende geesten die hun passie volgen en succesvolle bedrijven hebben opgebouwd na hun tijd op Aeres Hogeschool Dronten. Hun ervaringen laten zien dat het nastreven van je dromen en het starten van je eigen bedrijf mogelijk is, zelfs na het behalen van een diploma. Ze inspireren anderen om te durven en te streven naar onafhankelijkheid, terwijl ze ook de waarde van goede relaties en het behouden van sterke banden benadrukken.
In hun verhaal weerspiegelt zich de kracht en veerkracht van jonge ondernemers die met enthousiasme, doorzettingsvermogen en creativiteit hun eigen pad zijn ingeslagen. Het is een verhaal van groei, uitdagingen, succes en de vreugde van het volgen van je hart. De avonturen die Chiel en Diana hebben beleefd na Aeres Hogeschool Dronten laten zien dat de weg naar ondernemerschap vol verrassingen zit en dat het mogelijk is om je passie om te zetten in een bloeiend bedrijf.